Marokko

30 september Mohammedia
1 oktober Casablanca
2 oktober Marrakech
4 oktober Mohammedia
8 oktober Essaouira
11 oktober Bijna Agadir maar toch weer in Essaouira

 

30 september

(Saskia) Vandaag aangekomen in Mohammedia.
Woensdag vertrokken we uit Lagos met een rustig windje uit het zuiden waarna de wind begin van de avond draaide naar het noorden. Het eerste stuk op de motor en daarna het rode monster omhoog.

Toen het donker werd hadden we dit zeil nog steeds omhoog zodat het zijn naam eer aandeed. De weerspiegeling van het toplicht en de schaduw die de omhooggetrokken slurf op het zeil maakte gaf een een spookachtig aanzien. Het was een donkere nacht met ongelofelijk veel sterren. Ook de lichtgevende beestjes waren er weer maar nu toch anders. In plaats van een hele golf gifgroen kleuren waren dit allemaal stipjes, een beetje fonkelende kerstversiering. Samen met de sterren gaf het een sprookjesachtig effect. Het was ook voor het eerst dat het niet zo heel erg koud 's nachts is. Meestal zit ik met twee truien aan en mijn poolpak maar dat was nu niet nodig. We moesten in het donker ook een aantal keren uitwijken. Je ziet alleen wat lichtjes en moet maar gokken hoe groot zo'n schip is en hoe ver van je vandaan. Bij een van die schepen vergisten we ons een beetje zodat hij vlak langs ons ging. Heel bizar dat een paar van die lichtjes dan ineens een giga container boot blijkt te zijn die zo dichtbij langs gaat.
De volgende ochtend begon de wind behoorlijk aan te trekken en moesten we al snel de werkfok er op zetten. Naarmate de wind harder ging blazen werden de golven ook hoger. We voeren halve wind zodat er regelmatig een golf over de boot sloeg. Soms met zoveel geweld dat ik me afvroeg of alles nog wel bleef zitten op het dek en aan de zeereling. Tot nu toe hadden we alles met de hand gestuurd omdat we nog niet helemaal vertrouwen hebben in Bouke, maar hier mocht hij het toch overnemen. En waarschijnlijk omdat het zo'n harde wind was ging het prima. Van een afwijking was niets meer te merken.
Door het slechte weer werd alles snel zout en klam, ook binnen. Er viel ook niet veel te luchten met al dat overkomende water dus het begon ook wel een beetje muf te worden binnen. Gelukkig aan het einde van dag twee werd de wind wat minder en uiteindelijk moesten we zelfs de motor starten. Zo kwamen we motorend hier de haven binnen.

In de pilot stond dat het hier altijd vol was en dat ze nooit een plekje vrij hebben maar dat was geen probleem. We liggen met de boegspriet bij de steiger met een vaste lijn naar achteren. Direct bij het vastleggen stond er al een man van de douane klaar om alle gegevens te controleren. Voor het eerst kwam ook iemand aan boord om het brandmerk te controleren. Vervolgens kwamen ook de mannen van de immigratie politie aan boord. Eentje deed een kastje open wat toevallig net het kastje is waar mijn onderbroeken uitpuilden. Toen had hij het wel gezien. Toen ze ook nog Wouters beroep vroegen waren ze meteen collega's en was alles goed. Ze willen wel steeds meer weten. Nu bijvoorbeeld de namen van onze ouders die je dan natuurlijk moet spellen want anders komen ze er niet uit. Wij gaven op dat onze volgende haven Safi zou zijn maar volgens hun is dat geen leuke haven. Ze hebben op de pilot een kruisje gezet bij havens die leuk zijn en een streep door de havens die zij niet goed vinden. We gaan gewoon nog even verder vragen. Het bidden is voorbij, de vouwfietsen zijn uitgepakt dus tijd om te gaan.

(Wouter) Tijdens het uitwijken die nacht was het weer hard werken om het rode monster in bedwang te krijgen tijdens het neer trekken van de slurf. Het waaide ook best aardig. Bij de laatste keer ging dat niet vlot. Ook het te laat door hebben dat een schip wel erg dichtbij was, konden we heel duidelijk de hele grote letters lezen op de zijkant van het containerschip: Hapag Loyd. Je kon ook de motor horen dreunen. Ik vraag me af of hij ons wel gezien heeft of ons op zijn rader had opgemerkt.
Een Nederlandse kapitein van een zeeschip die op de steiger in Mohammedia een praatje kwam maken vertelde dat sommige stuurlui als principe hebben nooit voor een jacht te zullen uitwijken. Hij maakte zich zorgen om na zijn vertrek geen verstekelingen aanboord te ontdekken. Ze liepen daarvoor allen wacht en alles zat op slot. Voor vertrek en iets buiten de kust zouden ze controles uitvoeren.
Mohammedia is een stad met lange brede lanen en hele mooie aangelegde parken. In die parken zie je alleen maar mensen aan het werk en geen wandelaars. Aan deze lanen mooie grote huizen met vaak hoge muren. Volgens de taxi chauffeur woonden vroeger veel Fransen in Mohammedia en kwam de koninklijke familie toen hier vaker naar hun huizen.
Op een terras drinken we verse sinasappelsap en kijken bewonderend naar het verkeer. Vaak oude bromfietsen rijden af en aan, bakfietsen, loopkarren, veel petit taxi's, fietsen en voetgangers steken over waar ze maar willen. Aan het verkeer de beslissing dan maar links te rijden want remmen doet men niet zo gauw.
Petit taxi's zijn voor ongeveer 3 passagiers. Tijdens je rit kan het gebeuren dat je taxi wordt aangesproken en dat er een passagier zijn rit met die van jouw combineert. Je gaat toch al zijn richting op. Ook hebben ze in elke stad de zelfde kleur en een bagagedrager op het dak. Veel chauffeurs hebben van hout een zonneklep in hun raam gemaakt. Handig?

1 oktober

(Wouter) Vandaag hebben we de trein naar Casablanca genomen. Vanuit de trein viel het op dat er overal op het land paden lopen en dat er heel veel gelopen werd over deze paden. Veel kinderen in schooluniform op pad. In Nederland zou je de fiets nemen met die grote afstanden.
De huizen van arme mensen die soms half in de grond gebouwd zijn hadden zelfs tv schotels op de zinkplaten daken. tv lijkt heel belangrijk, hoe arm je ook bent.

Buiten het treinstation van Casablanca werden we direct overspoeld door taxichauffeurs die hun diensten aanboden. De meest opdringerige bracht ons naar zijn taxi. Een vrouw die al op de achterbank zat werd uit zijn taxi getrokken. Toeterend naar het voorbij razende verkeer drukte hij zich er tussen. Hij sprak goed engels en vertelde ronduit over de stad. Voor de moskee bood hij ons aan een grote rondrit te willen maken voor 30 Euro. We hoefden nu niet te betalen voor de rit, dit was inclusief de rondrit. Dat wilden wij niet. De rit werd direct 20 Dirham, normaal zou die rond de 8 moeten zijn. Boos liep ik naar zijn collega's aan de overkant van de weg om te vragen hoe veel de rit zou moeten kosten. Die waren al gewaarschuwd door hem en midden op een drukke weg stond ik te bekvechten met zijn collega's. Nog bozer omdat ik vooraf geen prijs afspraak had gemaakt wierp ik hem zijn geld toe. Het gaat omgerekend over ongeveer 1 euro, maar daar denk je achteraf pas aan. (10 Dirham is ongeveer 1 Euro)
In de moskee hebben wij een rondleiding gevolgd. Het is een groot, imposant en mooi versierde moskee. De moskee ligt aan zee, dus de andere zijde zien we op weg naar het zuiden vanaf de boot. De rondleidingen worden gegeven tussen het gebed door. Tijdens het gebed is de moskee gesloten voor bezoekers.
Na de rondleiding liepen we richting de stad op zoek naar een terras. We zagen hoe een heel klein bedrijfje hekwerken aan het maken was. De straat werd gebruikt als spuitplaats. De handen van een man zaten dikker onder de verf dan het hekwerk.

Na een drankje hebben we een petit taxi met prijs afspraak genomen naar de nieuwe medina. Nu was de prijs in orde maar hij zette ons af bij de oude medina en deed alsof hij niet begreep dat we naar de nieuwe wilden.
Dan maar de oude. Daar was het lekker druk in de smalle straatjes vol uitgestalde waren. Veel straatjes hebben hun specialiteit. Heel veel straatjes met kleding. Verder huishoud spullen, verse groeten en fruit, vlees en vis, gereedschappen, veel bromfiets reparatie plekken en nog veel meer speciaal zaakjes. Veel handelaren zien ons als zeer vermogend. De meeste trekken op een leuke manier onze aandacht voor hun waar. Ze roepen in alle talen die ze kennen goeiedag en vragen of je alleen maar heel even wilt komen kijken. Bromfietsen rijden gewoon tussen de kraampjes en het publiek door. Je moet wel aan de kant anders rijden ze zo over je voeten.
Als ik eerst vraagt of ik een foto kan nemen krijg ik vaak hun toestemming. Ik krijg ook leuke reacties van omstanders. Bij een nee werd het heel gewaardeerd dat ik het had gevraagd. Ik kreeg daar zelfs een compliment voor van omstanders.
Met omstanders heb je altijd te maken want het is zo druk daar in die straatjes. Toen een man, met zijn handen onder de visresten, me begon lastig te vallen en later beet pakte werd hij door omstanders weggehaald. Zij verontschuldigden zich voor zijn gedrag.
Geen moment voelden wij ons onveilig, ondanks dat ik daar met mijn camera over de schouder liep en dat wij de enige niet Marokkanen waren.
Heel veel zwerfkatten liepen en lagen in de medina. Die kregen resten vlees en vis toe geworpen terwijl een klant op zijn bestelling stond te wachten. Geen honden gezien daar. Het was daar wel voor onze begrippen heel vies, plakkerig, glibberig en stinkend. Hoe ze daar met vers vlees en de algehele hygiëne omgingen. Saskia werd er soms onpasselijk van. Ik wilde dan eigenlijk nog meer foto's van nemen, dat dit nog kan en mag. Daar kan geen bacterie dodend afwasje tegen op. Een ex zeeman vertelde dat er wel een nieuwe medina was. De oude was voor de armen en de nieuwe voor de wat rijkeren en dus duurder. Vandaar de reactie van de taxi chauffeur, een retourrit zou niet lukratief voor hem zou zijn geweest omdat de nieuwe medina aan de rand van de stad ligt. We moesten naar het paleis van de koning gaan, daar was in de omgeving ook veel te zien. Eerst veilig gegeten in de Mac Donalds en daar van de wc gebruik gemaakt.

Tijdens de taxi rit is het weer prachtig om de verkeerschaos te zien. Er geldt waarschijnlijk 1 verkeerswet regel: geen ernstige aanrijding maken. Je moet het zien en filmen.
De koning woont achter 5 meter hoge muren en je ziet veel uniformen buiten de muren. Naast het paleis een kleine medina met alleen maar ambachten: kleden, matjes, houtsnijwerk, traditione kleding. Gelukkig zien we als we daar weg lopen een drukke straat met weer de vele kleine winkeltjes. Het is drukker geworden na het middag gebed van 4 uur. Tijdens de spits is het helemaal een chaos. De straat begint met 4 rijbanen en eindigt in 1 door het steeds meer op de weg stallen van straatverkopers. Mannen in bruine uniformen proberen nog wat ruimte te maken maar dat is een hopeloze zaak. Volgens de taxichauffeur is deze drukte er alleen maar vanwege het begin van de rammadan komdne woensdag. We hebben de smaak te pakken en nemen morgen de trein naar Marrakech.

2 oktober

(Saskia) Gisteren verbaasde ik mij nog over het feit dat er geen vliegen op die lappen vlees zitten, maar vandaag hoorde ik dat ze er vaak een giftig spulletje op spuiten tegen de vliegen. Dat hoorde ik van Janine die bij ons in de coupe zat in de trein naar Marrakech. Ze is vrijwilligster in Mali waar ze een project voor beter drinkwater probeerde op te zetten. Nu was ze even voor vakantie in Marokko. Zij koos juist altijd het vlees met de meeste vliegen erop. Dan wist je zeker dat het vers en gifvrij was. Als je al niet vegetarier bent wordt je dat hier wel. Het was een 4 uur durende tocht in de trein dus het was gezellig dat we wat met elkaar konden kletsen. Er zat ook een Marokkaanse vrouw uit Safi die daar leerkracht was. Zij vertelde ons van alles over wat we in het voorbijschietende landschap zagen. De conversatie ging in het Frans waardoor niet alles even duidelijk was maar al met al lukte het wel om dingen duidelijk te maken. Het was vooral erg lachen toen Wouter wilde vertellen dat we met de zeilboot waren maar in het Frans zei dat we met de fiets waren!

Aangekomen in Marrakech met de Petit taxi naar het Djeema el Fna plein. Tenminste dat vroegen we aan de taxichauffeur maar wederom ging het niet lukken. Hij beweerde dat de soek dicht was daar en bracht ons naar een veel betere Berber soek. Misschien moeten we nog wat oefenen met strenge afspraken maken. De Berber soek was niets maar ze hadden er wel een schoon toilet waar ik ondertussen erg behoefte aan had, dus dat was het voordeel. Ik ging mij nog serieus zorgen maken: De souk dicht! Dat zal toch niet waar zijn. Daar hadden we 4 uur voor in de trein gezeten. Maar niets van dat. De uitbundige kraampjes kon je vanuit de verte al zien. Als je nog nooit op zo'n soek bent geweest kun je er geen voorstelling van maken. Honderden kleine op elkaar gepakte winkeltjes met van alles wat je maar kunt bedenken. Een wirwar van kleine straatjes waar je uren in rond kunt verdwalen.

Van oorsprong is voor iedere gilde een stukje van de markt ingericht. Een gedeelte voor kleden, voor kruiden, levensmiddelen, kleding, schoenen, koper, wol, en nog veel meer. Ik wist nog dat er in het midden van de markt de leerlooiersafdeling was waar ook putten waren waar je het leer gelooid werd. Dat wilde ik laten zien aan Wouter maar het bleek na veel navragen niet meer te bestaan. Vanwege de stank was het niet meer in het centrum maar buiten de markt. Vanzelfsprekend alleen met een gids te bereiken dus dan maar met een gids. Met een flink tempo liep hij door de kleine straatjes, een pittige wandeling van ongeveer een kwartier waarna we over werden geleverd aan een andere man die ons een 'rondleiding' bij de looiputten gaf. (binnen 2 minuten had hij ons in een moordend tempo langs de putten geleid) Deze gids bracht ons naar de eigenaar van een tapijten- en leerwinkeltje die ons een glaasje thee aan bood volgens Marokkaans gebruik. Wij zagen de bui al hangen en wilden ons eigenlijk volgens Nederlands gebruik drukken voor deze verkooptechniek. We hadden bij nader inzien ook niet meer dan 80 dirham bij ons. Met excuses vertrokken we uit het winkeltje waar de eerste en tweede gids klaar stonden om het geld te innen. Het werd even wat precair toen de gids van de putten beweerde dat 60 dirham toch wel veel te weinig was voor de rondleiding, hij wilde minstens 100 per persoon. (Even ter vergelijking: de officieele rondleiding van een half uur in de Hassan 2 moskee kostte per persoon 120 dirham) Maar goed, uiteindelijk droop hij klagend af met 60 dirham (nog teveel natuurlijk) en de gids die ons had gebracht nam genoegen met 20 dirham. Ineens stond de jongen die ons in de souk naar de gids had gebracht ook nog voor ons. Die wilde ook nog zijn deel: 5 dirham. Geheel platzak konden we op ons gemakkie zonder gidsen terugwandelen.
Er bleken nog meer binnenplaatsjes te zijn waar mensen met leerlooien bezig waren en waar je gewoon mocht kijken. Toen we daar met de gids langs waren gelopen had hij gezegd dat die gesloten waren. Ik durfde niet overal meer rustig te kijken want alleen voor kijken verwachten ze geld, zeker als je ook nog een foto wilde maken. Ze geloven natuurlijk nooit dat jij als toerist echt geen geld meer hebt. Wouter had er niet zoveel moeite mee en liep alle werkplaatsjes gewoon binnen.

Om 19 uur namen we de trein terug richting Mohammedia. In tegenstelling tot de heenweg zitten we nu niet in een gezellige coupe en naar buiten kijken heeft ook geen zin want het is heel donker. Dan is 4 uur in de trein best lang. Om half een zijn we aan boord.

4 oktober

(Saskia) Gisteren de was gedaan en opgeruimd en vandaag een rustig dagje. We hebben het zwembad ontdekt waar je gratis mag zwemmen als je in de jachthaven ligt. Erg luxe en helemaal voor ons alleen. Jammer dat we dat pas de laatste dag ontdekken.

8 oktober

(Saskia) 'Kinderen die vragen worden overgeslagen' een spreekwoord dat in Nederland misschien al niet meer zo toepasselijk is, hier in Marokko kennen ze het zeker niet. Midden op zee komt een klein vissersbootje naar me toe varen. Cadeaux cadeaux!! roepen ze en ze maken met gebaren duidelijk dat ze sigaretten willen. Ik kijk een beetje wezenloos naar ze, haal mijn schouders op en maak met een gebaar duidelijk dat ik die niet heb. Ze varen teleurgesteld door. Zo makkelijk komen we niet af van de man die in de haven onze lijnen aanpakt. Hij wil van alles voor ons regelen maar wij hebben niets nodig. Dan wil hij een fles van ons. Ik denk dat hij sterke drank bedoelt maar we hebben alleen wijn bij ons en geven hem een fles wijn. Snel verdiend met alleen lijntjes aanpakken. Ik heb spijt dat ik niet speciaal voor deze gelegenheid wat goedkope wijn in Portugal heb gekocht.

Essaouira is de goorste haven die we ooit hebben gezien. Het is niet te geloven wat hier allemaal langs komt drijven. Vannacht hoorde Wouter een bonk tegen de huid, was een half gezonken vissersboot die langsdreef. Met de pikhaak heeft hij hem langs de boot naar voren weggeduwd, daar heeft hij nog een tijdje in de ingang van de haven gedreven. Verder zien we kratten, zakken, stukken net, dode rat en visafval. Het stinkt hier ook verschrikkelijk. Ik durf de handdoeken niet buiten te laten drogen zo vies ruikt het. We lagen net een paar minuten in de haven toen de politie en immigratiedienst langs kwamen. De man van de immigratiedienst werd boos omdat we Mohammedia waren verlaten zonder eerst een stempel bij de douane te halen. Je moet dus een stempel halen als je een haven binnen komt en een als je weer weg gaat. Hij heeft onze paspoorten ingenomen en als we gaan mogen we ze weer op komen halen. Bij het havenkantoor moesten we onze scheepspapieren achterlaten, ook die krijgen we weer terug als we weggaan. Voor ons vertrek had ik van al onze papieren kleurenkopieen gemaakt en die geplastificeerd netjes in een mapje. Helaas zijn we die map kwijt. Misschien ligt hij nog in het havenkantoor van Mohammedia maar zeker weten doen we het niet. Heel merkwaardig en vooral ook zonde want nu hebben we onze echte papieren moeten inleveren en dat geeft een beetje ongemakkelijk gevoel.

Het was een lange vermoeiende tocht van Mohammedia naar hier. Het lijkt wel of we dagen onderweg zijn geweest. De eerste dag was er geen wind dus op de motor. De volgende ochtend vroeg begon het te waaien, maar uit het zuiden! Tegen dus. Eerst proberen op motor verder maar er waren behoorlijke golven die er voor zorgden dat we regelmatig stil lagen. Gemiddeld gingen we 2 mijl over de grond. We twijfelden over Al Jadida ongeveer 30 mijl terug. Dat was in iedergeval met de wind mee. Na een tijdje teruggevaren te hebben leek de wind toch weer minder te zijn geworden dus toch weer richting Essaouira. Dan maar zeilen. Met dubbelgereefd zeil en werkfok kruisen tegen de wind in. Ook dat schoot niet op. Uiteindelijk hebben we die dag 10 mijl in 10 uur gedaan. Gelukkig werd de wind minder in de loop van de avond zodat we op de motor en alleen gereefd grootzeil toch een beetje de goede richting op konden. 's Nachts zie ook ik dolfijnen in het donker die oplichten door het lichtgevende dingen in het water. Het lijken net gifgroene raketten die door het water schieten. Echt betoverend! Vorige keer heeft Wouter het proberen te filmen maar dat is 5 minuten lang zwart beeld geworden.

Tijdens onze reis in de trein naar Marrakech leerde we Jenny kennen (Wij dachten toen Janine te horen) Lopen we hier door het dorp, zien we haar weer lopen! Met twee andere vrijwilligers die ook in Mali werken en ook op vakantie zijn in Marokko. Statistisch gezien is de kans denk ik erg klein dat je dezelfde persoon zo vaak tegenkomt. Dit keer besloten we het maar te vieren met een etentje. Zodra de zon onder ging (ramadan) gingen we naar de Italiaan om daar te eten. Super gezellig. We hebben echt genoten van hun verhalen over Mali. Halverwege kwam er nog een vriend bij: een Marokaan die ze hadden ontmoet in Marrakech. We nodigden ze uit voor de koffie de volgende morgen bij ons aan boord. Het was nog vroeg dus eerst binnen koffie gedronken maar toen het dek opgedroogd lekker buiten gezeten en rondgeken naar de hectiek in de haven. De politie stond aan de kant en wenkte naar Sam, de Marokkaanse jongen dat hij moest komen. Even later kwam hij terug om te vertellen dat hij als Marokkaan van de politie niet bij ons aan boord mocht zitten! Hij liet het zelf een beetje gelaten over zich komen maar wij waren allemaal erg verbaasd.

Omdat het ramadan is zitten de meesten mensen overdag een beetje in de schaduw. 's Avonds begint het hier pas een beetje te leven. Overdag zitten alleen toeristen op de terassen. Wij voelen ons een beetje lullig om dan op een terras te gaan zitten en eten overdag aan boord. Zodra de zon onder gaat zie je geen mens meer op straat, dan zitten ze allemaal thuis te eten.

Wij gaan ook eten en daarna op zoek naar een internetcafe.

 

11 oktober

(Saskia) Het was een warm welkom gisteren weer in de haven van Essaouira. De man van de douane wist zelfs mijn naam nog. Hij vroeg ook nog of we misschien papieren waren vergeten in Mohammedia. Dat klopt dus. Hoe bedoel je vergeetachtig. We wisten niet eens meer dat we die hadden ingeleverd! Eergistermiddag waren we vertrokken richting Agadir. De windvoorspelling voor die nacht was goed alleen de volgende dag zou het hard gaan waaien uit het zuiden. Maar dan zouden we al binnen zijn. Helaas liep het anders. Om een uur of 6 in de ochtend begon het harder te waaien uit het zuiden. Eerst nog geprobeerd te zeilen maar al snel werd de wind zo hard dat het niet meer te doen was aan de wind te zeilen.De boot maakte enorme klappen op de golven en als je dan binnen bent gaat dat door merg en been. We besloten wat ruimer te gaan varen misschien dat de wind wel weer wat minder zou worden maar het werd eigenlijk alleen maar erger zodat we uiteindelijk besloten voor de wind de ergste storm uit te varen. Na een uur werd het wat minder dus maar weer proberen hoe het aan de wind was. Hoewel de wind wat minder was, waren de golven nog net zo hoog dus dat schoot nog steeds niet op: 2 mijl per uur en dan ook nog niet eens de goede richting op omdat we moesten laveren. Toen moesten we de beslissing nemen: gaan we 25 mijl tegen de wind in naar Agadir of 45 mijl met de wind mee terug naar Essaouira. Het werd de tweede keuze omdat we ook niet wisten wat de wind zou doen de rest van de dag. Dan moet je dus nog tot 's avonds 9 uur voor je weer in de haven bent. Behoorlijk frustrerend en ook voor mij het eerste moment dat ik twijfelde aan ons rondje Atlantic. Als ik zag hoe vermoeiend deze halve dag was geweest (alles op de hand gestuurd omdat de stuurautomaat en windvaan het af lieten weten) en hoe zout en klam alles was na zulke harde wind. Nu lopen we dan 's avonds de haven binnen maar dan moet je misschien nog wel een paar weken. Nou ja, we zien wel. Ik had me ook erg verheugd op de douche in Agadir en weer terug gaan naar een haven waar dat niet is was ook wel een deel van de frustratie. Maar met een emmertje in de kuip heb ik na binnenkomst mijn haar gewassen en vervolgens binnen helemaal gewassen, lekker ingesmeerd waarna ik me weer helemaal goed voelde. Hieronder zie je wat foto's van de lucht de avond voor de storm. Misschien is dat een teken: mooie avondlucht- slecht weer de volgende dag?

Vandaag treffen we de voorbereidingen voor de oversteek naar Lanzarote. Wouter is diesel aan het regelen. Hij heeft een man met een kar geregeld en samen lopen ze naar de pomp met al onze jerrycannen. We hebben ook water kunnen regelen. Ik had het liefst heel Marokko met Spaans water gedaan maar de waterzakken zijn helemaal leeg dus we moeten wel. Het schijnt dat de kwaliteit van het water wat is verbeterd de laatste tijd want toen ik 5 jaar geleden in Marokko was (met een studiereis van de PABO) toen mocht je zelfs je tanden niet poetsen met dat water. Ik had alsnog na 4 dagen diarree en heb dat de rest van de reis gehouden. Ik was ook een beetje huiverig om hier uit eten te gaan maar we hebben al drie keer in een fantastisch Italiaans restaurant gegeten. Gisteren zaten we naast de keuken zodat je kon zien dat de pasta echt vers gedraaid werd! Het is hier ook niet ze duur om uit eten te gaan. Pizza of pasta voor 5 tot 8 euro.

 

12 oktober

(Wouter) In Marokko kan je nog een kruier huren. In de haven lopen er veel rond die de spullen van de kleine vissersboten vervoeren en vis naar de visafslag brengen. Ik had er een nodig om de diesel jerrycans te vullen bij een tankstation. Tijdens het onderhandelen met kruiers kwam de opdringerige lijntjesman van de eerste keer aanleggen aanlopen. Hij was verbaast dat ik niet hem had benaderd. Hij vroeg 50 Dirham voor deze klus en begon mijn kruiers in het Marokkaans te beinvloeden. Ik ben maar naar mijn "collega's" van de Royal Gendarmerie gegaan om te vragen wat een normale prijs was. Dat was 30 Dirham wat ik ook in gedachten had. Daar werd hij weg gestuurd en hielpen ze mij met het zoeken naar een kruier. Deze sprak helaas alleen maar Marokkaans, maar met gebaren toch een "gesprek" kunnen houden. Ik had de prijs van de diesel veel te goedkoop in geschat en dus niet genoeg geld bij me. Op de fiets van de automonteur ben ik naar het centrum gefietst om daar te pinnen. Natuurlijk was er een storing en stonden lange rijen met toeristen bij de banken. Gelukkig hadden we aanboord nog genoeg Euro's. Op weg naar het tankstation zag ik de kruier met onze 120 liter diesel van 85 euro de poort van de haven binnen lopen. Dat bedrag moet voor zijn doen heel groot zijn. Ik heb hem maar flink extra betaald.

In Essaouira is ook een meteopost. Nadat wij onze wind en golven ervaringen van Agadir hadden verteld aan de meteoman en dat we wilden vertrekken dook hij verbaast en bezorgd in zijn meet gegevens van kaap Ghir. We moesten van hem na 16:00 uur terug komen want dan had hij nieuwe informatie voor ons. Die was goed. Hij was nu gerust gesteld, het was goed om te vertrekken.
De papieren die we blijkbaar achter hebben gelaten in Mohammedia konden niet worden opgestuurd. Na een paar telefoontjes door de "collega's" van de immigratiedienst werd het duidelijk dat zij daar in Mohammedia niet de verantwoording durfden te nemen.

Vooral de Royal Gendarmerie was zeer geintereseerd hoe het werken als agent in Nederland was. Ik spreek helaas nog steeds geen Frans en dat levert natuurlijk leuke gesprekstof op als ik weer eens een woord verkeer gebruik. Ook wilde men wat Nederlandse woorden kennen, handig als Nederlandse zeilers de nieuwe te bouwen marina komen bezoeken. Elke keer dat we ze tegen kwamen in de haven riepen ze enthousiast "collega".
Nadat we voor de twee maal hadden afgemeerd kwam de immigratieman langs en riep vanaf de kade "Saskia" en gebaarde dat morgen langs komen goed was.

Tijdens het eerste glas verse sinasappelsap dat we dronken in Mohammedia werd er naar ons geroepen dat het rammadan was. Dat gaf je toch wel een vreemd gevoel want die verkoopster is wel afhankelijk van ons. We hebben daarna de terrasjes maar niet bezocht overdag, hoewel die soms best druk bezet waren door toeristen. Ook op straat eten deden we niet. Ik ging me steeds meer storen aan toeristen die niet gepast gekleed over straat liepen of heel overduidelijk op een terras aanwezig waren. Aanpassen! Ik zweette me daar wel voor.

(Saskia) Voordat we ook maar iets over Lanzarote schrijven moeten we nog even wat recht zetten over Marokko en vooral Essaouira. Misschien lijkt het nu alsof het een haven is die je niet moet aandoen. Maar niets is minder waar. We hebben het misschien te veel over de ranzige kant van deze toch wel erg mooie plaats gehad. Want is het is toch ook gewoon een hele mooie plaats. Na ons mislukte tochtje richting Agadir hebben we Essaouira toch eens verder bekeken. Zo was er een prachtig strand, wat aan het einde over leek te gaan in zandduinen richting de woestijn. Daar stond een hele kudde kamelen met bijbehorende mannen die je met zijn allen op zo'n kameel proberen te praten.