Spanje


25 augustus La Coruña
27 augustus Camariñas
30 augustus Portosin
2 september Islas Cies
              

25 augustus

(Saskia) Het is gelukt! We zijn in Spanje. 93 uur hebben we er over gedaan (4 dagen min 3 uur).

Donderdag in Falmouth hoorden we op de steiger van andere vertrekkers dat vrijdag DE dag was om te gaan. Er zou alsnog wel harde wind zijn maar 5 dagen later zou het alleen maar erger worden met heftige depressies en koufronten. Nou ben ik niet zo voor harde wind maar die depressies en koufronten klonken nog erger dus wij besloten ook maar op vrijdag te gaan.

Natuurlijk waren mijn contactlenzen nog steeds niet binnengekomen in de marina. Bij de receptie aldaar gevraagd of ze de lenzen door willen sturen naar de jachthaven in Bayona (daar zijn we ongeveer over een week, dus dat zou moeten lukken?!?) Terwijl wij dit nog even regelden vertrokken de rest van de Nederlanders in de haven alvast. Om 16.00 uur, na het tanken, waren we klaar voor vertrek. Buiten woei het pittig en met de werkfok en dubbel gereefd zeil schoten we vooruit. Diezelfde ochtend had ik nog een zeeziekte sticker achter mijn oor geplakt en daar was ik nu erg blij mee.

(Wouter) Het gekke was dat ik last kreeg van mijn maag, waarschijnlijk de cheeseburger die ik s'middags had gegeten. Dat probleem loste zich pas de 2de dag op via de puts, wat een opluchting!
De eerste 2 dagen stond een windkracht 4 tot 5 vanuit het NW en soms 6 bij uitstekende landpunten. Dat was dus pittig inslingeren. Ook voor het eerst wacht lopen is dan vermoeiend. We hadden afgesproken dat we 4 op 4 af zouden wacht lopen. Ik van 00 tot 04, 08 tot 12, en van 16 tot 20 uur.
De eerste 2 dagen waren we zo moe na het wachtlopen dat we direct gingen slapen. Nou slapen. Dat viel vies tegen. We waren eigenlijk meer moe van het niet slapen dan van het wacht lopen. Alle geluiden die je hoort van de bewegingen van de Schorpioen, het loeien van de wind, de gesprekken over de marifoon die je hoort van schepen in de buurt, het rammelen van losse spullen in kastjes. We sliepen niet in de punt maar op bakboords bank. Van de leuning maakten we een slingerplank. Je ligt dan tegen de huid aan en hoort dan het water tegen de overnaadse randen persen als de Schorpioen een duik in de golven neemt. Met alle kussens die we hebben probeer je zo klem mogelijk te liggen en in slaap te vallen. Ja ja en bij alle vreemde geluiden vraag ik me af gaat het goed en voelt Saskia zich nog happy. Als ik Saskia naar binnen hoor gaan is het automatisch de vraag :"Gaat het !!??". Het zelfde vraagt Saskia aan mij als ik naar binnen sluip om haar niet wakker te maken. En natuurlijk gaat alles goed.

De 1e nacht hebben we alleen met de werkfok gezeild. Dat is makkelijker bij wind veranderingen en de Schorpioen lag dan rustiger in het water. We moeten nog een jaar. Zaterdag nam de windkracht iets af en ging het gereefd grootzeil bij. Zondag ochtend viel de wind langzaam weg en moesten we motoren. We konden beiden eindelijk goed slapen en dat werd beloond met de gezamelijke maaltijd, lunch in de kuip. Tegen de middag kwam de wind uit het westen en konden we na 10 uur motoren heerlijk zeilen met de genua en het grootzeil.
In het "ondiepe" kanaaal (20 tot 200 meter diep) onstaan snel golven door de wind. We waren nu in dieper water gekomen van ruim 4000 meter diep, de Atlantische oceaan. Er stond een lange deining met nauwlijks golven zodat we lekker hard gingen. De deining tilt de Schorpioen omhoog, dan kijk je even boven alles uit. Daarna verdwijn je langzaam in een dal en zie je alleen water om je heen. Spannend als je grote schepen in de gaten wilt houden.

Bouke, onze windvaan doet het hardstikke goed. We slingeren wel als hij stuurt maar er is toch ruimte zat. Bouke stuurt ook niet op het kompas. Je stelt hem in op de wind en als deze veranderd qua richting stuurt hij mee. Ik vind het leuk om naar hem te kijken als hij hard aan het werken is de Schorpioen door de woeste zee te sturen. Is dit mannentaal ?

Voor het vertrek was op de steiger in Falmouth afsproken dat we via de SSB-zender onderling contact zouden houden. Dat was best leuk om te ervaren. Alleen verstond niemand ons en bleef het bij luisteren naar de anderen hoe zij posities uitwisselden en hoe het weer bij hun was. Ons telkens achterlaten met twijfels of het aan onze zender lag. Nee, het lag waarschijnlijk aan de omstandigheden want op de laatste dag ontving de Silencio ons luid en duidelijk, joepie werkt toch !

Tijdens de donkere wachten van 4 uur kan je me toch een partij nadenken, vreselijk. Je moet wel want veel anders kan je niet doen. Tijdens de oversteek was het volle maan dat voelt ontspannen aan. Je ziet aan dek alles goed en kan nog net niet een boek lezen.
De laatse nacht was donder vanweg de bewolking. Als de Schorpioen een duik neemt kleuren de golven licht groen en dat schijnt weer in de zeilen. De verkleuring van het water komt door hele kleine lichtgevende beestjes.
Verbaast kan ik zefs 's nachts kijken naar de vlieg- en zweefkunsten van een bepaald soort meeuw. Het lijkt of ze met de vleugels het water raken en zweven rondom de Schorpioen. We zullen eens een foto van ze maken en vragen welk soort het is, want we zijn ons vogelboek vergeten mee te nemen( sorry Jannet). Net als ons dolfijnen en walvissenboek.
Overdag lezen we veel. Saskia heeft haar gameboy weer gevonden en ervaart dat de extra handicap van een bewegende Schorpioen niet wordt mee geteld. Het lampje voor de gameboy gebruikt ze ook 's nachts bij het lezen.
Saskia verteld mij hoe mooi de zons en maan op- en ondergangen zijn. Hoe verder naar het zuiden we zeilen hoe later de zonsopgang. Door Saskia iets langer te laten slapen kan ik eindelijk een zonsopgang zien.

Als ik de wacht dinsdag om 4 uur overneem is er niemand rondom ons. We zien wel voor de eerste keer dolfijnen ! Helaas gingen ze met grote snelhied richting oceaan.
Nog geen tien minuten later moet ik uitwijken voor 2 vissers met er tussen een oranje zwaailicht. Tot mijn verbazing bewoog dat zwaailicht met me mee. Het is gewoon een heel klein vissersbootje!.
De wind kwam ruim van achter met hoge golven. Gelukkig blijkt dat de beste koers rechtstreeks naar La Coruña was. Bij een andere koers zou de Schorpioen door de hoge golven tijdens de surf bijna dwars geduwd kunnen worden met grote kans dat een golf de kuip in komt of zelf in de boot. Het was zo donker dat ik de golven niet kon zien aankomen. Ik heb Bouke zo kunnen instellen dat de schorpioen het beste lag en daardoor ben ik maar tussen de 14 vissende vissers gevaren.

Dinsdag 23 augustus om 1300 uur kwamen we aan bij de marina van La Coruña waar we werden verwelkomd door de Nederlandse zeilers. Snel de eerste indrukken uit gewisseld. Via de SSB hoorden we al dat er een vreemde concurentie strijd is tussen de 3 marina's. Die in de stad heeft een conflict met de gemeente waardoor het liggeld verdrievoudigd is. We hoorden bedragen van 120 euro per dag. De naast elkaar gelegen andere 2 marina's racen bij het zien van een binnen komend jacht naar buiten met een rubberbootje om je aan te spreken.

Lekker gedouched en daarna een wandeling gemaakt in het oude stads centrum en 's avonds op de fiets La Coruña verkend. De volgende dag de boot schoon gespoeld en de was gedaan. Alle kleding waar zout op zit houd vocht vast en voelt daardoor klam aan.

(Saskia) Donderdag. Misschien toch een troost voor iedereen die in Nederland zit en baalt van al dat slechte weer.... vandaag regent het hier en het is ook gewoon koud! Mooie gelegenheid om de site eens bij te werken. Net kwamen er twee sleepboten langs in de haven waardoor we hier in de haven flink lagen te klotsen. Tot onze schrik hoorden we buiten een flinke klap. De waterstag (stag die van de boegspriet naar de voorkant van de boot loopt) is op de steiger geslagen en hij is ook wel beetje beschadigd. Hopen dat dat de sterkte niet beinvloed.

27 augustus

(Wouter) Vrijdag tijdens het uitvaren van La Coruña twijfelden we over de zeil keuze. Ik ging voor de werkfok en Saskia voor de genua. Normaal is het anders om. Het werd de genua, maar al na 30 minuten zeilen valt de wind weg en werd het motoren. Saskia voelde zich niet lekker en ging liggen.
Slingerend gingen we op weg naar de eerste ria, Ria de Corme 30 mijl verder. Voor de ingang stelde Saskia voor naar de volgende ria te gaan omdat je in deze ria alleen maar kan ankeren en zij was het slingeren zat. Vanaf zee zie je duidelijk dat bijna alle heuvels aan zee vol gebouwd zijn met met allerlei verschillende type windmolens.
Tegen het begin van de avond voeren we Ria de Camariñas binnen. De heuvels met de windmolens in het binnenland zijn gedeeltelijk afgebrand. Je rook eerst de brandlucht van bos en hoe dichter bij de haven, vermengd met de stank van de visdrogerij.
Van de heuvel achter het dorp kwamen dikke blauwe rookwolken. Tijdens het in brand steken van de gemeentelijke afvalstort sloeg het vuur over, aldus de enthousiast engels sprekende havenmeester. Het is voor het eerst in deze regio dat het afgelopen winter en deze zomer nog niet heeft geregend. Volgens de havenmeester is dit niets vergeleken bij de situatie in Portugal.
Vandaag is het al de gehele dag miezerig, hangt er lage bewolking in de ria en waait het af en toe stevig vanuit het zuiden. Misschien dat de natuur hier iets aan heeft. We zagen tijdens onze wandeling dat het vuur tot aan enkele huizen is gekomen en grote stukken land is afgebrand.
Er is gratis internet in de kantine van de marina. Iedere zeiler kijkt zijn mail na en speurt alle weer pagiana's af op zoek naar goede wind. Morgen willen we naar Ria de Muros gaan. Iedereen heeft het er over dat het daar mooi is, dus zullen we iedereen daar ook zien.
Na de heerlijke pizze revolutionaira in de kantine van de marina van La Cunuña viel de grote homp vlees met de iets te vette, zoute patat tegen van deze marina.

(Saskia) Wouter zegt dan nog eufemistisch: Saskia voelde zich niet lekker. Maar ik was gewoon weer zeeziek. Omdat ik alleen van die pleisters bij me heb voor 3 dagen zijn we hier langs de apotheek gegaan. De vrouw achter de balie sprak geen engels maar ik maakte duidelijk met 'barqua' en 'mar' en daarna kotsbewegingen en toen kreeg ik de juiste pillen. Tenminste dat ga ik morgen uitproberen.

30 augustus

(Saskia) Helaas de pillen blijken een soort ranzige kauwgompjes te zijn dus ook geen succes. Gelukkig was het best rustig op zee dus ging het aardig. 'S ochtends wilden we al vroeg weg maar dat ging niet door: de hele ria zat nog dicht van de mist. Om een uur of half elf trok de mist een beetje weg en zijn wij vertrokken.

We zijn langs Cabo Finisterre gevaren naar Muros. Bij Muros aangekomen bleek de haven niet echt toegankelijk voor zeilboten te zijn dus lieten we het anker zakken. Er zwommen een stuk of 6 dolfijnen in de baai. Ze bleven rondjes zwemmen en sprongen af en toe een stuk in de lucht. Echt spectaculair om te zien.

De avond viel en er stak ineens een behoorlijke wind op. Bijna de hele dag niet kunnen zeilen omdat er geen of weinig wind was en nu we voor anker lagen ineens harde wind. We gingen flink tekeer achter het anker. Wouter keek net op het ankeralarm toen we toch wel tegen de grens van alarm aan kwamen. Snel buiten kijken waar we dwars op de wind lagen. Het anker krabte, we lagen al bijna tegen de Engelsman achter ons. Met een snelle actie de motor gestart en het anker omhoog gehaald. Ik had het alweer helemaal gehad met dat ankeren. Aan de overkant van de Ria is een jachthaven en daar zijn we in het donker naar toe gevaren. Het is een luxe jachthaven met zowaar een wasmachine zodat ik eindelijk de dekbedhoezen en handdoeken kan wassen. De rest had ik al met de hand gewassen.

(Wouter) Maandag wasdag. Saskia had 2 wasmachine vol gepropt en alles hing te drogen. Ik heb diesel over getankt vanuit 2 gele jerrycans. Ondertussen was ik in gevecht op de laptop met de software van de mobiel die compoort 1 niet meer wilde vinden. Dit tot grote ergenis van Saskia want die wilde gaan fietsen. Compoort 1 werd uiteindelijk gevonden en samen vonden we rust in het fietsen.
Nou niet helemaal want het is nog best heuvelachtig en het verkeer is nog niet gewend aan onze vouwfietsen. Op de terugweg hebben we zoveel mogelijk langs de waterkant gefietst. We kwamen bij een openbare wasplaats waar 2 oude dames de was deden, gebracht met de kruiwagen. Alle huizen hadden kleine tuintjes met groenten en fruitbomen. Het was einde van de siësta en men zat naast het huis wakker te worden. Het was daar erg stil.
Volgens de pilot had Noya de bijnaam "Little Florence". Het oude contrum is leuk met de nauwe straten, maar het mag best wel schoon gemaakt en opgeknapt worden wil het weer de bijnaam verdienen. Er was kermis. Een attractie was een kinder draaimolen met echte pony's. De uitbater had de krachtigste muziekinstallatie van de kermis met de hipste muziek. Iedereen moest het horen, ook de pony's onder de luidsprekers.

S'ochtens kwam de wind vanuit het land en was het lekker zonnig en warm. S'middags draaide deze en kwam vanuit zee. Je zag mist heel langzaam de ria in zweven en tegen de avond was het gewoon zeer fris. We hadden trek gekregen van het fietsen en wandelen, alleen de restaurants waren nog leeg en hadden zelfs hun verlichting nog niet aan gedaan. De spanjaarden gaan pas eten als wij al bijna flauw vallen van de honger. Een pizzaria wilde om 2100 uur voor ons een pizza maken, eigenlijk hadden we nog een uur moeten wachten.

2 September

(Wouter) Dinsdag 30 augustus bij Muros zagen we een mooring en hebben die maar genomen, want ankeren doen we daar niet meer. Muros is best leuk met zijn smalle straatjes, waar helaas met auto door heen wordt gereden. Het weer zat niet mee, wat fris en bewolkt. Geen terrasweer, dan maar eens op tijd slapen.

Het is echt een drama met het zeilen in Spanje. Woensdag op weg naar Islas Cies hebben we slechts 30 minuten kunnen zeilen, dat maakt het totaal nu 1,5 zeiluren in Spanje.
Islas Cies zagen we vorig jaar al liggen tijdens het overzeilen van de Leeuwenhart met Karen. Die moesten we ook volgens Karen en Jan Cees beslist bezoeken. Het zijn 2 eilanden ten noorden van Bayona met er tussen een lagune. Deze en nog 3 eilanden zijn van de Spaanse Natuurmonumenten en zijn alleen per veerpont te bereiken. De eilanden zijn autoloos.
Met windstilte kwamen we aan voor een spierwit strand en ondergaande zon. Snel de bijboot opgeblazen en naar de kant geroeid. Een heel strand voor ons alleen! Achter het strand duinen met een binnenmeertje van de lagune en aan weerszijde hoge heuvels met bos.

De volgende dag waren we eerder op het eiland dan de dagjesmensen met de veerpont en hebben een wandeling gemaakt op het linker eiland. Wat een stilte, een vers ruikend bos, schitterend uitzicht op zee en het strand met voor anker liggende jachten. S'middags zijn we met de bijboot met buitenboordmotor naar een klein prive strandje gegaan om ons bruin schema bij te werken. De Spanjaarden gaan gewoon zwemmen maar het water is echt heel koud dus dat hebben we niet gedaan. Na de maaltijd hebben we gedouched op de kleine camping op het eiland en een wandeling gemaakt op het andere eiland. Het was een flinke tocht naar boven maar het uitzicht was betoverend mooi.
Dit kunnen we nog dagen volhouden. Hoe moet het dan wel niet zijn in de Carieb met zo'n prive eiland?

(Saskia) Vanochtend lag er weer een dichte mist, ook om dit eiland. Dat maakte wel een groot verschil met de vorige dagen want ons prachtige eiland lag er wat mistroostig bij. Tijd om naar Bayona te gaan. Dat was nog even spannend zo in de mist, maar toen we langs de meeste gevaarlijke rotsen waren trok het toch een beetje open. We mochten niet in de jachthaven bij het kasteel liggen omdat daar morgen de regatta van de prins aankomt. Met buikpijn liep ik even later vanuit de andere jachthaven toch die kant op want dit is wel de jachthaven die ik door had gegeven in Falmouth dus waar misschien mijn contactlenzen liggen. Bij navraag bleek er niets te zijn, maar gelukkig kreeg de dame achter de receptie toch een helder moment en haalde ergens een briefje tussen de post waar mijn naam op stond. Blijkbaar als je niet aanwezig bent op het moment dat de post binnenkomt sturen ze het terug naar het postkantoor. Die is nu gesloten maar morgen om 9.30 kan ik met mijn briefje kijken of het nu echt gelukt is....

(Wouter) Op de steiger raken we in gesprek met de eigenaar van We 2 are 1, die gedurende enkele weken zijn catamaran tegenover ons huis in het kanaal had voorbereid op deze reis. Iets later meerde de Sandettie af om water te tanken en raken we ook in gesprek met de eigenaar van de Rotop. De Rotop heb ik eerder zien liggen in de jachthaven van Bruinisse tijdens onze jaarlijkse BBQ met Karen & Jancees en Rob & Yolanda. Het is een stalen Scheldeschouw. Ik ben zijn naam vergeten, vertelde de gehele zuidkust van Engeland gratis te hebben gelegen en nog steeds gratis diesel te hebben kunnen krijgen. In Engeland door vanuit oude schuiten restanten over te pompen en dat te filteren met een oud t-shirt. Nu ging hij als betaald bemanningslid een jacht naar Pool in Engeland brengen. Hij hoopte meer op defecte diesels van iedereen want hij is dieselmonteur. Een pracht vent. Hij adviseerde gewoon bij een visser te vragen of je wat van zijn rode diesel mag kopen.
Ik heb wel hoop op Saskia's lenzen. Morgen gaan we naar Portugal, wel of geen wind!