Azoren
10
juni Aankomst op Flores
13
juni Met de huurauto over het eiland
14
juni Faja Grande
16
juni Vertrek naar Horta
22 juni Horta
24 juni Internetten
28 juni Vertrek naar Terceira
3 juli Terceira
Zaterdag 10 juni
(Saskia) Om 13 uur Caribische tijd zijn we binnengekomen in de haven van Lajes op Flores, het meest westelijke eiland van de Azoren. Nadat we binnen opgeruimd hebben en de bijboot hebben opgeblazen gaan we naar de kant om te eten samen met de Sepia. De Nationale garde staat al op de kant te wachten in een jeep zodat we daar kunnen inklaren. Ze hebben niet zoveel te doen en staan al die tijd al te wachten op ons. We eten in Paula's place, een restaurant in de buurt van de haven.
De volgende dag gaan we een wandeling maken. We moeten op tijd weg want om 1300 uur is de wedstrijd Nederland - Servie, Montenegro en dat willen we wel zien. De weg naar het wandelpad is erg mooi en tegen de tijd dat we bij het begin van de wandelroute zijn is het al 1200 uur en besluiten we weer terug te lopen. Net op tijd komen we aan bij Paula's place waar we de wedstrijd kunnen volgen. Hierna eten we weer lekker en zijn pas weer laat terug aan boord.
(Wouter)
Tijdens de wandeling begaf
de autofocus van mijn lens het. Ik kan nog wel manuaal scherp stellen maar de
lens is juist gemaakt om met autofocus te werken. In de lens zie je geen schuifbalken
die je op elkaar moet zetten om scherp te stellen. Ik hoop dat de lens nog te
repareren valt, als men dat kan en wil doen. Ik denk dat de zilte lucht van
de oceaan en de val op de grond op La Gomera iets te veel voor de lens was.
Saskia is nu de hoffotograaf geworden.
Ik ben voor de afleiding lang bezig geweest om een hekanker uit te brengen richting
het strandje. De deining rolt rustig de haven in, maar genoeg om de boot heen
en weer te laten slingeren. Vooral als de wind gaat draaien en we dwars op de
deining liggen. 's Ochtends kreeg ik daardoor last van mijn rug en ik kan er
niet van slapen. Ik probeerde roeiend met de bijboot de Schorpioen te draaien
maar dat ging niet. Toen zijn we maar met de motor bij gaan herankeren. We liggen
nu met de neus naar de haveningang en naar de deining toe.
Toen we nog onderweg waren naar Flores kregen we een mailtje van de Doordrijver
die schreef dat het toen te gevaarlijk was om met de bijboot aanboord te gaan
om te gaan slapen en dat men op de kant heeft geslapen. Gelukkig is de zee nu
heel erg kalm en het waait amper. Unieke omstandigheden om nu hier te liggen
(Saskia) Maandag gaat er een bus naar Santa Cruz, de hoofdstad van Flores. Om 9.15 gaat hij heen, en om 14.30 weer terug vanuit de stad. Deze dienst is alleen op maandag, woensdag en vrijdag. Aangekomen in Santa Cruz gaan we eerst op zoek naar een autoverhuur bedrijf. Omdat we het kaartje verkeerd lezen, lopen we eerst een rondje vliegveld voor we eindelijk bij het verhuurbedrijf aankomen. Eerst hebben ze helemaal niets maar uiteindelijk na wat wachten en praten hebben ze toch een auto voor dinsdag en woensdag. We mogen hem die middag om 13.00 uur ophalen dus dat is eigenlijk 2 en een halve dag. We wandelen nog wat rond door Santa Cruz. Het is eigenlijk een klein plaatsje maar ze hebben wel een leuk haventje. Het is nu rustig weer dus het lijkt niet zo moeilijk om binnen te lopen. In de pilot heb ik gelezen dat het een gevaarlijke haven is en als je echt zo nodig naar binnen wil dat je dan wel hulp van lokalen moet vragen. Er is maar 1 ingang en dat is tussen de rotsen door. En dan heb je natuurlijk ook nog rotsen onderwater die je niet ziet. Wij blijven gewoon lekker in Lajes liggen.
Om half twee halen we de auto op en rijden naar het midden van het eiland. Hier liggen een aantal meren. Een van die meren is al een stuk ingedroogd en zit helemaal vol met kikkers. Verder is het daar doodstil dus die kikkers galmen door de heuvels. Het midden van het eiland is vooral grasland en lage begroeiing. Er is niet zo veel te zien maar de wijdsheid is indrukwekkend. Ook de stilte moeten we aan wennen. We hebben al die tijd op zee geluid om ons heen gehad en hier doe je de motor van de auto uit en dan slaat de stilte je om de oren.
We rijden door naar het noorden van eiland waar Ponta Delgada ligt. Je ziet veel weilanden met koeien. Rondom de weilanden staan stenen muurtjes of heggen van hortensia's. De stenen muurtjes zijn opgestapelde stenen net zoals in Engeland, Schotland of Ierland, kilometers lang. Helaas zijn we voor de hortensia's wat te vroeg in het seizoen, die gaan pas in juli bloeien.
(Wouter)
We vinden bij toeval een verborgen waterval
in een dalletje. We twijfelen of we een duik nemen. Het lijkt ons toch te koud
maar we blijven nog even genieten bij het water van de rust.
Avonds eten we bij Paula weer te veel
en gaan ook veel te laat weer naar de boot. We tillen de bijboot telkens op
de kade want echt aanleggen gaat niet. Via trappen aan de zijkant kom je op
de hoge kade. Elke dag vullen we een aantal 5liter kannen met water en vullen
zo onze watertanks bij.
Ik vind het echt koud 's ochtends en 's avonds, 15 graden. Saskia vind het belachelijk
en overdreven maar ik doe de kachel aan. Helaas wil deze alleen maar aanslaan
als de motor draait, maar dat vind ik geen probleem. Even opwarmen.
Wat opvalt is dat iedereen elkaar begroet, dus
ook wij worden door de eilanders begroet, "Bon dias" . Er heerst een
zondagse stilte op het eiland.
(Wouter)
's Ochtends gaan we eerst naar de bibliotheek
want in Portugal is daar het internet gratis. Er zaten dan ook alleen maar zeilers
binnen. De mail bestond 95% uit spam. Op tijd heb ik nog kunnen betalen voor
onze domein/homepage en update de site met de oversteek.
Daarna gaan we verder met het rondrijden over het eiland. Het leukste zijn de
wegen waar we over rode aarde rijden. Stijl, stoffig en we komen op de mooiste
plekjes.
We duiken het dal in van het gehucht Costa in het zuidwesten, dat voornamelijk uit kleine boerderijdjes bestaat. Heel veel schuurtjes hebben muren van opgestapelde rotsen en stenen. Na een paar doodlopende paden in gereden te hebben zien we een bijna vergaan bord dat naar een warm waterbron wijst. We lopen stijl naar beneden via een groen dal met verbaast kijkende koeien naar de kust. Daar lopen we via hoge steile rotstwanden verder langs de kust totdat we niet verder kunnen beneden in een baai. Daar lopen een paar stroompjes van hoog boven naar beneden. Er is een kleine waterbron met gloeiend heet water. Eens moet het hier grootser zijn geweest, maar het zag er naar uit dat er veel was ingestort. We twijfelden om te gaan zwemmen, maar de warmwater poel was te klein om ons in af te spoelen en ons weer op te warmen. Het was een van de mooie wandelroutes tot nu toe, en best vermoeiend.
Verder langs de kustweg zijn we naar het noorden gereden en naar het hoogste
punt van Flores gegaan, Morro Alto. Bijna rondom zagen we de zee. Via een andere
rode weg kwamen we met gloeiende remmen weer beneden in Lajes aan.
's Avonds hebben we een pizza das casa gedeeld en verhalen uitgewisseld met
Frank en Marijke van de Sepia en met Flores van de Eclips met zijn Zwitserse
opstapper. Zij hadden gelift, wat ook heel goed kan op dit eiland.
(Wouter) Nadat Saskia een koude douche had genomen bij de haven zijn we bij Fajãzinha het dal in gereden naar de kust. Daar komen aan paar watervallen naar beneden gestort van grote hoogte. Het water komt van meertjes die we eerder in de heuvels hadden zien liggen. Na een wandeling door een bos komen we bij een sprookjesachtig meer uit. De watervallen stromen in dit meertje uit en via een riviertje naar zee.
Aan de kust bij Fajã Grande eten we op de kade muur met uitzicht op een
lava kust. Het ziet er erg vredig uit maar dat komt ook door de erg rustige
zee. Er staat nauwlijks deinig en het waait amper. Je wilt niet weten hoe dat
hier te keer gaat met een wester storm. Het blijkt dat we het mooiste gedeelte
van het eiland voor het laatst hebben bewaard want het is hier echt schitterend.
We lopen een stukje naar het noorden langs de hoge steile kust met heel mooi
uitzicht op Fajã Grande. Ten zuiden van Fajã Grande doet Saskia
een misstapje op de scherpe lavarosten opzoek naar krabbenlijkjes en haalt haar
grote teen open.
Na 211Km leveren we precies op
tijd de huurauto in. Terug krijgen we een lift van een vader die zomaar aan
het rondrijden is met zijn dochter. In een moordend tempo rijden we naar Lajes
waar hij ons afzet bij Paula's place, waar hij verder gaat drinken. Hij rook
al best naar alcohol.
We eten voor de verandering maar eens aanboord.
isteren hadden we de bijboot al
op het voordek getrokken zodat hij kon drogen. Nadat ik de bijboot had opgerold
en op het kajuitdak had vast gemaakt moest het hekanker er nog uit. Wat we vreesden
gebeurde ook. We konden het hekanker er niet uit krijgen vanaf de boot ondanks
dat de ankerketting van het gewone anker geheel uit de ankerbak was. Meer naar
achteren ging niet. Toen ben ik maar in het ijskoude water gegaan. Door de kou
kon ik niet goed mijn ademhaling onder crontrole krijgen voor een duik naar
het hekanker. Na een paar duikjes lukte het me het hekanker uit de bodem te
trekken. Die zat goed vast in de bodem.
Ik heb nog extra gezwaaid naar een Belgisch stel met 2 kinderen op een Ovni32
die we al een paar keer tegen zijn gekomen in het Caribisch gebied. Gisteren
vertelden ze dat dit het eerste mooie eiland was met aardige mensen. Ze hadden
besloten er te blijven en hadden reeds een huis en een baan gevonden. De boot
gingen ze zo leeg mogelijk maken en naar Belgie varen voor de verkoop en voor
de familie gedag te zeggen.
Buiten zagen we heel veel rugvinnen.
Grienden waren kennelijk aan het jagen. Sommige sprongen uit het water. Je zag
ze in een cirkel wilt in het water bewegen. Ze hadden geen interesse in ons
en helaas zwommen ze op een grote afstand.
Toen besloten we maar bovenlangs Faial te gaan op weg naar Horta, want volgens
het walvissen en dolfijnenboek is het ten noorden van Faial een hotspot. Ne
het lezen van het boek komen we er niet helemaal uit wat voor walvissen we nou
vanochtend zagen maar waarschijnlijk zijn het Noordatlantische grienden.
Saskia heeft het nog geprobeerd met het rode monster, maar er staat echt nog geen wind, dus varen we met 1700 toeren naar Horta, koers 100 met een afstand van 136M.
Na het eten kwam een grote groep kortsnuitdolfijnen rondom de boot zwemmen. Ik denk dat het wel 30 waren. We zitten constant op de uitkijk om geen walvis te missen. Daarom zien we allerlei andere dieren ook voorbij komen. Een grote en een heel klein schildpadje, letterfermicellikwallen, afval en veel portugese oorlogsschepen.
Zaterdag toen we 8M voor Horta
waren ging de zon zowaar schijnen en konden we in de zon met de wind mee lunchen
in de kuip. Het laatste uur konden we zelfs na 26 uur op de motor varen tot
voor de haven zeilen. Tijdens het uitbomen van de genua draaide de wind ineeens.
Het uiteinde van de fokkenboom aan de mastzijde is daardoor iets verdraaid.
Een van de gelijmde delen is losgeraakt, kan ook op de nog-te-doen-lijst op
Horta.
In Horta hebben we getankt na het inklaren en liggen we aan steiger B13 naast
de Mijdt Spijt met Paul. Paul hebben we voor het laatst gezien op La Gomera,
waar we toen ook aan de zelfde steiger lagen.
(Saskia) Het is nog steeds wennen, het weer hier op de Azoren. We hebben een paar dagen een paar regenbuien gehad maar nu schijnt de zon weer regelmatig. Toch is het best koud. We liggen in de box met de kont in de wind en die wind is best fris. Vannacht had ik een lange thermo onderbroek aan en sokken. Dan lig ik ook nog onder een dekbed en een deken. Ik hoop dat we eens toch een beetje aan de temperaturen wennen want eigenlijk is het niet eens echt koud. Volgens weeronline.nl wordt het hier niet kouder dan 17 graden.
We zijn druk bezig met schuren en lakken van de opbouw en de randjes aan de Schorpioen. Ze ziet er weer redelijk uit. Verder heb ik een tekening op de muur gemaakt. We hebben een lijstje met dingen die we nog willen doen voor we weer verder de oceaan op gaan. Voorlopig zijn we hier dus nog niet weg.
De muurschildering van de Leeuwenhart staat er ook nog goed op. We dachten er nog over om onze schildering daaronder te maken maar dat was toch een iets te klein stukje. Nu staat onze tekening precies tegenover die van de Leeuwenhart met de trap ertussen. (lees hier meer over twee jaar geleden)
(Wouter)
We ontmoeten hier op Horta zeilers die
we voor het laatst gezien hebben voor de oversteek naar de overkant. Soms hebben
ze ons ergens zien liggen, bv op Tobago Cays. Bijna alle nederlandse zeilers
zijn reeds vertrokken. De aller laatste zijn nog onderweg aan het oversteken,
die gaan we binnenkort weer ontmoeten. Alles afhankelijk van de wind.
Ik moet niet vergeten een tantarts te bezoeken want stiekem gaat de kies steeds
pijnlijker worden.
(Saskia) De wind giert hier de hele dag door de haven. Misschien lijkt het zo heftig door alle windgeneratoren en klapperende vallen in de jachthaven want volgens Weeronline is het gewoon windkracht 3 tot 4. Sinds gisteren hebben we ineens gratis draadloos internet in de haven. We zitten de helft van de dag te internetten. Eerst alle sites van andere zeilers bekeken. Vervolgens is Wouter alle scheepsmakelaren en de botenbank.nl langs gegaan voor een nieuwe boot en ben ik op zoek gegaan naar vacatures in het onderwijs. Een nieuwe boot is zo gevonden maar niet te betalen als ik geen werk vind en dat blijkt inderdaad wat lastiger te zijn.
(Wouter)
Van de havenmeester hebben we een adres
van een tantarts gekregen. Ik heb met gebaren verteld en in mijn Portugees/Frans/Engels
wat ik had( na het eten van hagelslag op zee ), want in het boekje "wat&hoe
in het Portugees" stonden alleen ernstige pijnlijke voorbeelden. Na veel
proberen met zijn tangetje, flink in mijn kaak geknepen had zonder resultaat,
heeft hij een foto gemaakt van de kies. Hij zag niets en ik ook niets, nadat
ik mee mocht kijken naar het hele kleine fotootje. Mijn tantarts heeft een mooie
lichtbak, hier was het zonlicht in het raam. Toen hij met grote ogen mij aan
keek met "wat moet ik nu met die Nederlander" heb ik het maar zo gelaten.
Kosten: geen !! Af en toe voel ik de kies bv bij koffiedrinken. Ik heb ook voor
het eerst geflost voor het bezoek aan deze tantarts, bang dat ik vullingen eruit
zou trekken. Nu kan het weer weekelijks, ik denk dat ik de pijn ook maar minder
ga voelen, dat scheelt piekeren op zee.
Paul van de Mijdt Spijt heb ik geholpen naar de tanksteiger te varen. We hebben
een kaartje van hem gekregen die we bij ons vertrek van de Azoren moeten posten,
zodat zijn vrouw verrrast gaat worden met zijn post. Net als op La Gomara hebben
we weer heel veel NRC's van Paul gekregen en dat leest verslavend.
We liggen nu alleen nog maar met de Vijla
en de Madeleine, van de Nederlanders. Verder is het een komen en gaan van zeiljachten
in de best volle haven. Een gezellige drukte. De Vijla heeft een kapotte keerkoppeling
en de Madeleine kwam er achter dat ze een roer missen van hun catamaran. Moeten
ze ook maar niet even naar een ander eiland gaan zonder een tekening achter
te laten. Daar nemen ze nu ruim de tijd voor.
Als het goed is komen de Oceans4 en de Silencio binnenkort hier aan. Toch maken
we wel plannen om in de loop van komende week naar Terceira te gaan. We moeten
hier ook weer niet te lang blijven, en er moet iest overblijven voor de volgende
keer.
We gaan morgen zeker Portugal-Nederland bekijken. Dat lijkt me wel spannend
hier op de Portugese eilanden! Ik heb alle frequenties van Radiowereldroep genoteerd
zodat we tijdens de oversteek naar Europa de wedstrijden van Oranje kunnen blijven
volgen.
(Saskia) Oceans4 kwam net op tijd binnen voor de voetbalwedstrijd Oranje - Portugal. We waren al vroeg in het cafe en dat was maar goed ook want er waren nog maar een paar stoelen beschikbaar. Ik hoef niets te vertellen over de wedstrijd, want die heeft iedereen gezien. De Portugezen in het cafe waren minstens zo fanatieke supporters als de aanwezige Nederlanders en het was echt gezellig. We hebben erg gelachen vooral in het begin. Later, toen het gele kaarten regende werd de sfeer wat grimmig. Achteraf reden de auto's toeterend met Portugese vlaggen door de straten. Ze waren erg blij met de overwinning en als je dat zo ziet maakt het de domper van het verlies toch minder.
Gisteren is Wouter de mast in geweest. Op de oceaan ging het blok van de fok niet meer zo soepel. Het was erg zwaar om het zeil te hijsen en weer naar beneden te krijgen. Gelukkig was het een dubbel blok zodat we de reserve val verder konden gebruiken. Nu, in de mast, zag Wouter wat het probleem was. De val was naast de schijf tussen de buitenkant van het blok gekomen en had zo het hele blok kapot getrokken. Het is een raadsel hoe zoiets kan. Er zit nu een nieuw blok in, hopelijk van betere kwaliteit.
Gisteren in Cafe sport gegeten en ik heb ook eindelijk een t-shirt gekocht. We hebben ook ons verenigingsvlaggetje van "Waterman" opgehangen. In ruil krijg je dan een vlaggetje van Cafe sport. Speciaal voor de mannen van het sleepvaartmuseum hebben we foto's gemaakt van de binnen en buitenkant.
We zijn nu op weg naar Terceira. 68 mijl varen. Vanochtend was er nog wel wat wind maar die is nu helemaal weggevallen dus we varen op de motor. We kijken goed uit naar walvissen maar hebben helaas nog niets gezien.
Het is 0:35 uur en we zijn net aangekomen in de haven van Angra do Heroismo. Het ziet er in het donker al leuk uit. Het ruikt lekker, naar dennebos! Michael en Ilona van de Catch22 stonden al klaar om onze lijntjes aan te pakken. Eerst maar eens slapen.
(Saskia) We wandelen al twee dagen rond in de omgeving. De stad is mooi en het is vooral leuk om door de smallere straatjes te wandelen. Maar aan de andere kant van de jachthaven is een soort schiereiland met bos waar het ook heerlijk wandelen is. Aan de ene kant van de heuvel hoor je nog de geluiden van de stad maar zodra je aan de andere kant bent, aan de krater zijde, hoor je alleen vogels, prachtig. Het bos ruikt ook zoals alleen een bos in Portugal ruikt, het zal een bepaalde boom die in Nederland niet groeit want daar is mij die geur nooit opgevallen. Een harsachtige dennelucht. Op de terugweg vanaf de heuvel waren we een beetje van het pad gegaan en dachten we een kortere route terug te kunnen nemen. Er stond wel een bordje in het Portugees wat leek op militair terein maar toch gewoon doorgelopen. Uiteindelijk bleken we de kazerne opgelopen te zijn. Gewoon maar doorgelopen naar de uitgang waar de bewapende militair bij de hefboom een beetje vreemd opkeek toen wij van binnen naar buiten liepen.
Gisteren hebben we, op zoek naar de supermarkt, ook een groot gedeelte van de stad gezien. We bleken helemaal de verkeerde kant op te zijn gelopen. Bovenaan de stad staat een monument en vanaf daar kan je de stad goed overzien en zagen we ook de supermarkt liggen. We hebben inkopen gedaan voor de laatste lange overtocht naar Engeland of Frankrijk. Het ligt een beetje aan de wind waar we uiteindelijk uitkomen. Wouter is helemaal voor de Scilly eilanden (bij landsend in Engeland) en ik heb meer zin in Frankrijk. Maar we zien wel. Kunnen na de Scilly eilanden ook nog naar Frankrijk.
(Saskia) Gisteren hebben we een auto gehuurd voor 1 dag en het halve eiland rondgereden. Natuurlijk vooral de "groene" weggetjes. We rijden 's ochtends meteen naar de grotten want die wil ik zeker zien. Helaas, dicht. Als we bovenop de berg staan blijkt het ook best koud te zijn. We hebben alleen een t-shirt aan en geen trui of jas meegenomen. Eerst maar weer terug naar de boot om de truien op te halen. Kunnen we meteen ook cd-tjes meenemen om in de auto te draaien. Hierna gaan we eerst naar de bosweggetjes aan de westkant naar het eiland. De hortensia's staan hier overal in bloei, prachtig! Aan de noordkust bekijken we natuurlijke zwembaden. Tussen de rotsen hebben ze trappetjes en betonnen platformpjes gemaakt zodat je heerlijk kunt zwemmen, tenminste, de lokale bevolking zwemt daar want wij vinden het veel te koud.
In de middag komen we weer bij de grotten die nu wel open zijn. Het is een kratergat waar je halverwege in komt. Als je omhoog kijkt zie je de lucht. Je kan helemaal naar beneden waar een meertje is van regenwater. Het is fris en vochtig in de grot dus we zijn erg blij met onze trui en jas.
Na de grotten gaan we naar een ander vulkanisch fenomeen, zoals ze op de kaart staan aangeduid. Dit keer de Furnas do Enxofre. We hebben geen idee wat we aan kunnen treffen. Er is een parkeerplaatsje en men is blijkbaar bezig een pad aan te leggen voor de toeristen maar het pad is nog niet af dus we klimmen zelf over de rotsen verder. Daar zien we gaten in de grond waar warme dampen uit komen. Het ruikt naar zwafel. We lopen tussen de gaten door en de grond is hier en daar warm en zacht. Een beetje raar idee dat we daar gewoon tussen lopen. Als het pad straks af is kan dat ook niet meer.
We rijden naar de andere grotten maar zijn te laat, ze zijn dicht. Bij een lieflijk meertje met waterlelies, hortensia's en jonge eendjes eten we de rest van de lunch op. Het is 19.00 uur maar nog heerlijk in het zonnetje. We treffen het met het weer want andere Nederlanders hadden eergisteren een auto gehuurd en niet veel gezien vanwege mist en regen.
Gisteren scheen de zon de hele dag dus we hebben een wasje op de steiger gedaan en de zeilpakken, zeilen en matjes schoongemaakt en gedroogd. We zijn weer helemaal schoon en fris. Vooral ook omdat we gisteren in het bubbelbad zijn geweest. Ja, dat hebben ze hier in de jachthaven. Het kost wel 15 euro maar dan mag je lekker met z'n tweeen in bad en heb je een ruimte met het bubbelbad, een douche, toilet en wastafel voor jezelf. Als je maar lang genoeg bubbelt komt zelfs Wouters bruine laagje los. Ook hij is nu een stuk minder bruin.
