2010

27 Februari Wachten op .....

(Wouter) Blijven wachten op het te water laten van de Schorpioen.

Bijna hadden wij een andere Schorpioen. Een Van der Stad Madeira, zij was perfect om de wereld te bezeilen, maar was achteraf veel te groot om ook hier in de omgeving mee te zeilen.
Zelfs een Spirit 41 werd bijna de Schorpioen. Achteraf ging dat gelukkig niet door, omdat wij bleven steken op een gat van 5000€ met de verkoper van de Spirit 41.

Nadat ik eind november de oude Schorpioen had overgevaren waren wij echt boot loos. Wij vielen in een gat van leegte en het gaf een onprettig gevoel. Ook doordat het mij opviel dat wij geen e-mails meer ontvingen van de Botenbank. E-mails van de Botenbank met nieuw ingeschreven tekoopboten. Bleek dat ik had zitten rommelen met ons E-mailadres. Tijdens een openzoektocht naar alle zeiljachten van woodcore en aluminium zag ik onze Schorpioen. Een Dick Zaal Coronet 41.

Zaterdag 12 december zijn wij naar Lemmer gegaan want daar stond zij op de kant. Het was vreselijk koud daar, een stevige oostenwind krulde om de loods waar zij naast stond. Een echte botenkijkdag, Not!
Henk & Tineke ontvingen ons op de kade. Eerst naar de mast, want die lag verderop omdat deze nieuwe verstaging zou krijgen. Een lerp van een aluminiummast lag daar, met zelfs maststeps !

Tijdens het bestijgen van het trapje kreeg ik het direct warm, wat een kuip !! Ik kreeg hart kloppingen en had geen last meer van de koude wind in mijn rug. Hoe meer ik zag des te meer ik voelde dat dit de Schorpioen zou worden waar wij al 3,5 jaar eigenlijk naar zochten.
Ik ging zelfs even Henk & Tineke wantrouwen; waarom verkopen zij haar, was er iets mee aan de hand? Nieuwe verstaging, zeilen, motor, niet geverfd, hefkiel, vast buiskap, en .....
Nee, zij gingen een catamaran kopen, er op wonen, maximaal sparen en dan voorgoed weg uit Nederland. Zijn zij ons een stap voor als vertrekkers !??

Na het bezoek was ik stil van ongeloof, dat dit kon gebeuren na 1 week zonder een boot.
Zondag had ik een ME-dienst en kon alleen maar aan de Schorpioen denken. Bang dat wij haar zouden kwijt raken en weer zo lang zouden moeten wachten. Om de slaap spanning te verhogen hebben wij die avond een bod uitgebracht. Maandag had ik een nachtdienst en las ruim na middernacht het sms-berichtje van Saskia : "zij hebben ons bod aanvaard !!" Ik was de enige die met een grote glimlach de nacht door ging.

Nadat al het spaargeld was verzameld was het wachten op zaterdag 9 januari, de koop. Die ging bijna niet door, omdat het geld niet optijd overgeschreven kon worden. Er kon maximaal 50.000€ per dag overgeschreven worden. Wat een luxe probleem.
Na de koop begon ineens een echte winter. Sindsdien was het wachten op een ijsvrije Lemmerhaven. Ondertussen kwam er een vaarverbod voor schepen < dan 20 meter, en werd het vaarwater tussen Lemmer en Amsterdam met ijsbrekers open gehouden. Wij maar elke dag kijken naar de ijsberichten van Rijkswaterstaat.
Onze hoop de Schorpioen over te varen tijdens de voorjaarsvakantie werd dus bevroren door de ijsschotsen. Was een paar dagen de vaarroute open, dreven er ijschotsen de haven van Lemmer binnen.
Tijdens de winter draaien bijna geen bruggen op de Staandemastroute in de weekends. Wij hopen het overvaren te doen in 2 weekends met een tussenstop in de Sixhaven van Amsterdam. Vandaar buitenom over zee naar huis.
Na dat lang wachten houden wij zeker een bootkijkdag, en dan ligt de Schorpioen in haar nieuwe box 16 bij Waterman.

7 Maart

Nee, zelfs nu er geen ijsberichten zijn lukt het niet de Schorpioen in het water te krijgen. Henk was afgelopen vrijdag 5 maart de hele dag bij de Schorpioen want men ging kranen. Joepie! Zaterdag zouden wij samen met Henk & Tineke de zeilen aan slaan, onze spullen aanboord brengen en de Schorpioen zeil gereed maken voor het gezamelijk inzeilen deze zondag.
Nee, gaat de kraan kapot. Blijkt na lang proberen en zoeken door een monteur dat er een onderdeel besteld moet worden en dat kan wel een week duren. Verder wachten dus.

20 Maart

"De Schorpioen ligt in het water en de mast is geplaatst. Uiterlijk vrijdagmorgen komt de tuiger om de verstaging te spannen", een mailtje van Henk. Wij hebben dus reeds proef gezeild met de Schorpioen!! Dat gebeurde zondag 14 maart.
Nadat ik 4 uur had geslapen na mijn nachtdienst zijn wij naar Lemmer gereden.
Ik moest eerst de mast in omdat de fallen van de voorzeilen gedraaid zaten om de diamantverstaging. Maar dat ging makkelijk met de maststeps. Toen samen met Henk en Tineke de voorzeilen aangeslagen. Gelukkig doe je dat met een rolfok slechts aan het begin van een zeilseizoen.
Met gereefd grootzeil en op de fok ging het heerlijk hard tegen een dikke 5 Bf. Met een vaartje van 7 tot 8 knopen gingen wij het IJsselmeer een stukje op. Daarna met ruime wind hebben wij de fok geruild voor de genua, liep de Schorpioen soms met ruim 9 knopen terug naar Lemmer. Het was kort maar heftig, voelde goed aan, dus wij houden de Schorpioen.
De tijd gaat nu aanbreken dat wij steeds meer aan de Schorpioen gaan wennen.
Verder is het wachten op het overvaren naar huis, wat wij willen beginnen met deel 1 op vrijdag 26 maart.

14 april Thuis

(Wouter) Wij zijn thuis. De Schorpioen ligt nu recht voor de deur, dus vanuit ons huis kunnen wij vanaf de eettafel naar de masten kijken.

Het eerste ophaal weekend hebben wij de auto bij de Sixhaven in Amsterdam geparkeerd, en zijn vandaar verder met de trein en de Q-liner naar Lemmer gegaan. Eind van de middag voeren wij op motor naar Lelystad. In Lelystad lagen wij net als de vorige keer in de Bataviahaven tussen de nog steeds grote charterschepen.
Zaterdag konden wij eindelijk zeilen. Met grootzeil en genua zeilden wij naar de overkant en na onze eerste overstag langs de kust van Noord-Holland richting Amsterdam. Later hebben wij de genua ingerold voor de fok omdat de wind aan trok tot een dikke windkracht 5. Eind van de middag lagen wij in de haven van Durgerdam.

Zondag rustig op de motor naar de Sixhaven gevaren. Naar binnen varen was erg spannend. Omdat er een flinke dwarswind in de krappe haven stond hebben wij 3 maal dwars in de haven gelegen tijdens het verplaatsen naar een box. Takken lagen op dek. Lagen wij bijna klem met de achter zijde in de bomen. Ik hard duwen om te voorkomen dat de windmolen en de raderpaal niet achter de atkken bleven hangen. Saskia stond op de voorpunt met heel veel moeite de punt van de drijvende golfbreker af te duwen. lekkere samenwerking, en daar dreven wij dan.
Uit eindelijk lagen wij in een box met naast ons de Carena woodcore die wij 2 jaar geleden ook bezocht hadden als mogelijk nieuwe Schorpioen. Maar nog leuker was het zien van de Antares , die zagen wij voor het laatst op La Gomera zonder Marijn. Wij toonden trost onze Schorpioen, en iets later kregen Jasper en Astrid bezoek kregen van een makelaar om hun Antares te verkopen. Helaas was daarom het gesprek veel te kort omdat wij ook weer verder moesten naar huis met de auto.

Het volgend weekend lag de Antares helaas niet meer in de Sixhaven. Jammer, want wij hadden elkaar veel te vertellen.
Waren onze 2 deurmatten die op de motorkap lagen in het dokhouse gestolen!
In de regen zijn wij naar het begin van de staqandemastroute door Amsterdam gegaan, de Oude Houthaven. Na 1 uur in de nacht konden wij met nog 14 jachten door Amsterdam. Om 5 uur waren wij door Amstardam gevaren en lagen wij aan een steiger op Het Nieuwe Meer. Snel slapen want om 7 uur moesten wij verder om de brug in de A9 te halen, in de regen. Daar kregen wij een standje van de brugwachtster omdat wij niet met het konvooi mee gevaren waren. Het konvooi kwamen wij de volgende brug tegen want er was geen brugwachter aanwezig. Foutje van de planning, maar hij komt echt, van thuis, aldus een andere brugwachter.
Via de Westeinderplassen, Brasemermeer, Alpen aan de Rijn, en Boskoop kwamen wij optijd voor de spoorbruggen in Gouda van 13:13 uur, in de regen.
Daarna via de Hollandse IJssel was het even wachten op de brug in stormvloedkering te Capelle aan de IJssel. Alle andere zeiljachten van het konvooi sloegen links af naar Dordrecht, wij gingen naar Edgar en Else die met de Windbreker in Schiedam hun winterperiode woonaanboordplaats afsloten. Helaas moesten wij 2 uur wachten voor de 19:00 uur opening van de Erasmusbrug. Lekker aanboord van de Windbreker gegeten en erg moe en daardoor heerlijk geslapen, terwijl het regende.

De volgende morgen om 8 uur uit gevaren ivm het tij en het op tijd halen van de Botlek- en de Spijkenissebrug.
In de bocht van het Spui naar het Haringvliet zag ik nog een Zeearend weg vliegen. Ik was zo onder de indruk dat ik al schreeuwend naar Edgar en Else niet zat op te letten. Daardoor nam ik ook de Windbreker mee naar de ondiepte naast de geul.
In Hellevoetsluis kwamen buurman Ruud, en Menno en Antoinette met kinderen aanboord terwijl wij op de sluis aan het wachten waren.
Zelfs de sluiswachter was verbaast over het verschil in de Schorpioenen.

Ik ben druk bezig de Schorpioen te verkennen en haar aan te passen aan onze wensen. Het eerste weekend zeilen staat al gepland.

26 mei Meivakantie

(Wouter) Al dagen stond er een stevige noorden wind en dat zou niet veranderen. Ook niet tijdens onze meivakantie.
Maar het vertrek verliep anders. 15 minuten voordat de sluis zou draaien kreeg Loes een herseninfarctje. Tja, daar sta je dan thuis met een vol geladen Schorpioen en je gedachten deels al in oost Engeland. Herstellen kon Loes ook aanboord. Al na 3 dagen kon Loes weer "lopen". Zwalken was het meer en zij had verder geen pijn van haar beperkingen.

De Haringvlietbrug had een software fout. De slagbomen wilden niet sluiten. Aan beide zijde van de brug lagen ongeveer 20 jachten ten anker of lagen aan palen te wachten. Sommigen hadden het al gezien na 3 uur of meer wachten. Om 8 uur 's avonds kon plotseling de brug draaien.
Ik had met hulp van de tekeningen berekend dat de mast ongeveer 18,5 meter hoog was. Volgens het grote matrix bord bij de Volkeraksluizen was de doorvaarthoogte 18,9 meter aan de Volkerak zijde. Heel voorzichtig voeren wij naar de brug. Op de kant stond een man mee te kijken en volgens hem zag het er goed uit: "Ruimte zat, mijn mast is ook zo hoog, varen!". Maar toen boog de marifoonantenne. Gelukkig was dat het laagste gedeelte van de brug, alles bleef heel aan de andere kant.
Omdat het al laat was hebben wij het anker laten vallen bij Ooltgensplaat. De windmolen heeft hard gewerkt met de pittige wind. Maar binnen was daar niets van de merken.

Met nog een steeds stevige en koude wind waren wij de volgende dag snel bij de beroepssluis van de Krammersluizen. Met de grote jongens van zoet naar het zout geschut. Het was zo rustig bij de jachten dat er daar zelfs kleine binnenvaartschepen door gingen.

Nog sneller met het tij mee ging het naar Tholen. De sluisdeuren wilde niet open, omdat de software iets niet ......? In de sluis lag een zeiljacht al 3 uur te wachten. Omdat het een kleine sluis is, konden er maar 2 per schutting door nadat de software het weer deed.
Dus te laat kwamen wij in Tholen, waar wij hadden afgesproken met de nieuwe eigenaar van de oude Schorpioen. Slechte afspraken want wij hadden geen telefoonnummers uitgewisseld. Toch wel een groot verschil oud met nieuw Schorpioen.
Dat verschil werd nog groter, ten anker bij de sluis en een DVDtje kijken, terwijl de windmolen de accu's laadde. Daar was genoeg wind voor.

De volgende dag ging het niet alleen harder waaien maar ook nog regenen. Koud dat het was. Bij Wemeldinge hadden wij het gezien. Met de wind in de kont dreven wij Wemeldinge binnen. Met de motor op halfgas in z'n achteruit konden wij net stil liggen in de havenkom. Het was laag water en er was niet veel ruimte om te keren naar een stijger in de grote buitenhaven, dus namen wij de gok naar de binnenhaven te drijven, in de hoop dat er daar minder wind zou staan. Tijdens het keren dreven wij tegen de achterkant van een zeiljacht. Onze eerste schade. Gelukkig niet veel schade, maar wel een gedoe en vervelend om de eigenaar dit te vertellen.

In Zierikzee hebben wij de dodenherdenking gehouden. Met nog 3 anderen, want het officiële gedeelte was reeds om 7 uur 's avonds gehouden bleek achteraf.
Lekker geklest met de bemanning van de klassieker Grafelingh. Natuurlijk heel veel over Suriname, maar wij kregen ook informatie over mooie rustige franse haventjes.
Ik had niet goed de mail gelezen van de Skua, ons zusterschip met haar thuishaven Burghsluis. De Skua lag er niet en de bemanning was in Barcelona, waar het regende hoorden wij via de mobiel. Dat doen wij de volgende keer beter, want wij zijn benieuwd hoe zij eruit ziet en hoe zij droog vallen met de Skua. Dat lijkt ons de uitdaging om nog te doen met de Schorpioen. Wij weten nog niet precis hoe diep en ondiep de Schorpioen steekt. Want meten is weten, maar dan in water waarin ik niet dood ga van de kou.

Alle voordelen hebben ook zijn nadelen. Zo ondervonden wij dat het erg handig is om 2 rol voorzeilen te hebben. Veel wind, dan draai je de genua weg en zeil je verder op de fok. Maar dat het best lastig is om met de genua overstag te gaan. De hele genua krult zich om de fok en dan is het wachten op het vullen van de genua met wind tussen de fok en de genua. Dat vullen gaat niet altijd goed, dus dan moet ik "even" helpen.
Ook hebben wij reeds met een gereefde genua gezeild, dat ging prima. Even de juiste stand de fokkeschoot zoeken.
Het is hard werken om de 64m zeil van de genua strak te draaien. Maar als het staat spuiten wij door het water.